El viajar de Marcel y Sarah (Home)

Pinguins, zeeleeuwen en….walvissen!

Na ons ongeloofelijk mooie en gezellige verblijf in San Carlos de Bariloche was het tijd voor de volgende etappe van onze reis. Het doel: Puerto Madryn. Een middelgrote stad voor Argentijnse begrippen en toegangspoort voor Peninsuala Valdes. Een schiereiland wat in zijn geheel tot beschermd natuurpark en UNESCO werelderfgoed locatie is benoemd. Nu is dat op zich niet heel bijzonder, want af-en toe lijkt heel Zuid-Amerika uit natuurparken te bestaan en ze hebben bijna allemaal het UNESCO predikaat ;-). 

Eenmaal aangekomen in Puerto Madryn, zoeken we samen met onze Zwitserse reisgenoot Tina een huurauto. Na een uurtje rijden we Puerto Madryn weer uit met een (bijna) gloednieuwe VW Golf op weg naar Peninsula Valdes. Volgens de kaart en de verhalen uit de Lonely Planet is dit de plek om walvissen te spotten. Zij gebruiken de relatieve bescherming van de baaien van het schiereiland om hun jongeren ter wereld te brengen en de eerste paar maanden te zoogen. Maar we zijn wel in de laatste weken van het broedseizoen, dus het is spannend of we ze ook daadwerkelijk gaan zien. 

Na iets minder dan een half uur worden we al uit onze spanning verlost. We zien een klein groepje mensen op en strandje staan en naar de zee wijzen. Nieuwsgierig besluiten we ook een kijkje te nemen. Groot is onze blijdschap als we kleine wolkjes waterdamp om hoog zien spuiten en de zon zien weerkaatsen op bruin/zwart achtige oppervlakten die zich langzaam door het water bewegen. De eerste walvissen zijn gespot! Aangemoedigd door deze eerste verschijning snellen wij ons een weg naar Puerto Pyramides, met 300 zielen het enige dorpje op het schiereiland. Vanaf hier nemen wij een bootje de zee op om dichter bij de walvissen te komen. Op zich zijn wij niet erg enthousiast over deze vorm van “walvis toerisme”, maar deze bezwaren verdwijnen als sneeuw voor de zon als naast onze boot een moeder met haar jong (kalf) opduikt. Wow, wat een ervaring! En wat een indrukwekkende schoonheid hebben deze dieren. De moeder, rond de 30.000 kilo zwaar en 18 meter lang, en haar kalf bekijken geïnteresseerd de boot en lijken helemaal niet meer te schrikken van onze aanwezigheid. Op een gegeven moment komen ze zelfs tot op een paar meter van de boot en zwemmen ze er zelfs een paar keer onderdoor. Hierna zien we nog diverse andere walvissen die ook allemaal even mooi en indrukwekkend zijn. Met als ultieme beloning een moeder en haar kind die ons met hun staart uitzwaaien. Moe en voldaan keren wij terug naar Puerto Pyramides en sluiten de dag af met een biertje in het zonnetje. 

Wij brengen de nacht door in het piepkleine dorpje en vertrekken de volgende dag vroeg om de rest van het eiland te bekijken. Onder andere pinguïns, zeeleeuwen , zeehonden en lama’s poseren voor onze lens. Maar ook de natuur op het eiland zelf, droog en steppe achtig, bied veel moois. We zijn zelfs bijna getuige van een ongeluk met een oversteekende lama, iets waar je via borden herhaaldelijke voor gewaarschuwd wordt. Aan het eind van de middag keren we weer terug naar Puerto Madryn, de herinneringen aan onze bijzondere ontmoeting met de walvissen nog vers in ons geheugen. 

Bariloche

Van de hitte in Mendoza, het soort wat je af en toe letterlijk ademloos laat, naar de frisse wind van Patagonië. En naar de indrukwekkende, prachtige natuur, die je op haar beurt ook zo af en toe sprakenloos laat. Patagonië bevind zich in het onderste gedeelte van Chili en Argentinië en staat met name bekend om de koude, snijde wind en de droge vlaktes die ontstaan omdat de wolken met regen blijven steken in het Andes gebergte. Het zo genaamde ‘lake district’ is daarop een aangename groene uitzondering, te danken aan de enorme hoeveelheid grote en kleine meren in dit gebied.

Als je een goede nacht hebt in de nachtbus vanuit Mendoza naar Bariloche, en je opent je ogen pas zodra de bus de stad binnen rijdt, dan zou je eerste indruk wel eens kunnen zijn dat iemand een grap met je heeft uitgehaald. Want het kan haast niet anders dan dat iemand je ‘s nachts heeft terug getransporteerd naar Europa, naar Zwitserland om precies te zijn. Waar anders vindt je de houten chalets, de besneeuwde bergen, chocolade winkels, aanbiedingen voor kaasfondue en Sint Bernard honden met een kruikje sterke drank om hun nek? 

In het hele lake district, zo blijkt. Dit voorkomen heeft de regio te danken aan de eerste grote groep immigranten die hier neer streken vanuit Zwitserland en Duitsland. Dat dit ook weer geleid heeft tot een duister Nazistisch randje aan de stad laten we hier maar even buiten beschouwing, want daar valt gelukkig nu helemaal niets meer van te merken. San Carlos de Bariloche, zoals de stad voluit heet, is nu een toeristische maar aangename plek in een prachtige omgeving waar je volop kunt hiken, mountainbiken en natuurlijk watersporten. 

Op het watersporten na, is dit dan ook wat we met name hebben gedaan. Een dag mountainbiken op het ‘circuito chico’. Super mooi, maar behoorlijk zwaar voor benen die niet gewend zijn aan het rijden tegen heuvels op. “Pff, 23 km, dat doe ik op m’n sloffen”, ik hoor het me nog zeggen. Drie heuvels later kon ik überhaupt niet veel meer anders dan ademloos mompelen met een rood aangelopen hoofd. Okay, misschien was dit toch iets pittiger dan gedacht. Maar oh wat was het de inspanning waard, want de mooie blauwe lucht, de nog blauwere en heldere meren, de besneeuwde bergtoppen, de groene bomen en de fel gele bloemen aan struiken langs de weg vormen samen echt een waanzinnig mooi plaatje. 

Typisch ook zo’n geval van ‘dat valt met geen camera vast te leggen’, want onze foto’s zijn echt lang niet zo mooi als het daar was. Om wat meer te zien van het hele ‘lake district’ huren we de volgende dag een auto. Een hele mooie tocht, gedeeltelijk over onverharde weg die ons gehuurde oude autootje wonderwel goed volhoudt. Beetje jammer wel dat bij terug komst het verhuurbedrijf glashard volhoudt dat tijdens onze rit het logo van de auto is ‘gestolen’. Best een prestatie, aangezien we de auto geen moment uit het oog zijn verloren. We kunnen praten wat we willen, het meisje van de autoverhuur blijft volhouden. Betalen of ze belt de politie. Met een stuk minder goed humeur staan we vijf minuten later en 120 pesos lichter op straat. Een doosje lokale chocolaatjes en wat relativerings vermogen verder gaat het weer een stuk beter. Je kan het ook zien als een goede ‘reis-leerervaring’ tenslotte. Maar mocht je jezelf ooit in Bariloche vinden en op zoek zijn naar een auto, huur hem nooit hier! 

De derde tocht naar Cerro Catedral is er eentje die Marcel in zijn eentje onderneemt omdat ik het zeer nodig vindt een dagje uit te slapen. Hoewel hij dit zelf waarschijnlijk veel beter zou kunnen omschrijven kan ik het samenvatten als prachtig, maar heel zwaar. Het eerste stuk naar het meer en de refugio (slaap en rust plaats) is goed te doen, en dit is ook het gedeelte van het pad wat de meeste mensen lopen. Daarna kun je de hoge besneeuwde bergkam oversteken en aan de andere kant naar beneden lopen. Iets wat minder mensen doen, en wat ik me na de beschrijving van Marcel ook goed kan voorstellen. Het is super stijl, door de knie diepe sneeuw en zonder duidelijk aangemerkt pad. Het onvermijdelijke gebeurd dan ook, de groep van 3 personen waarbij Marcel zich heeft aangesloten verdwaald en ze komen terecht in het verlaten ski-resort op de berg. Als ze hun weg uiteindelijk hebben terug gevonden hebben ze zo’n 12 uur gelopen. Een zware tocht, maar de foto’s liegen er niet om. Het ziet er wel echt prachtig uit zo hoog in de bergen!

Vlak voor we vertrekken naar de volgende stop boeken we gelijk een paar nachten in ons gezellig hostel (Penthouse 1004) voor Kerst. We komen hier weer langs op weg naar boven, en dit uitzicht en de gezelligheid klinken prima voor Kerst!

- Saar

Wijn proeven in Mendoza

Na ons bezoek aan Cordoba was het tijd om de bus te pakken naar onze volgende bestemming: Mendoza. De provincie en de gelijknamige stad Mendoza staan bekend als de “wine capital” van Argentinie. Met meer dan 1200 grote en kleine bodegas (wijnhuizen) wordt hier 80% van de Argentijnse wijn geproduceerd. Volgens “de kenners” worden hier een paar van de beste rode wijnen ter wereld geproduceerd. De meest bekende daarvan is de donkerrode Malbec. Vanzelfsprekend ook te koop in de plaatselijke Appie. Deze gaat uitstekend samen met een sappige steak, waar ze hier in Argentinie ook zat van hebben. Maar naast de Malbec worden hier ook heerlijke wijnen gemaakt van Syrah, Merlot en Cabernet Sauvignon druiven. Maar laten we ook de Tempranillo niet vergeten.Ook de liefhebbers van de witte wijnen komen met de heerlijk fruitige Torrentes prima aan hun trekken. Gelukkig zijn de wijnen hier in Argentinie heel erg betaalbaar. Kortom, een paradijs voor de echte wijnliefhebbers. De hoofdactiveiteit in Mendoza is dan ook wijn proeven. Daar hebben wij natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt.

De eerste dag in Mendoza hebben we vooral gebruikt om bij te komen van de lange busrit. Na een goede nacht slapen was het de tweede dag tijd om de befaamde wine bike tour van Mr. Hugo te gaan doen. Het concept is simpel. Je huurt een fiets en vervolgens ga je langs zoveel mogelijk bodegas om wijn te proeven. De fiets is daarbij natuurlijk een enorm handig vervoermiddel, want niemand hoeft de bob te zijn ;-). De wijnproeverijen bleken echter zo gezellig te zijn dat we nooit verder dan 2 bodegas zijn gekomen. De eerste bodega waar we een bezoekje brachten was die van Familia Di Tomasso, een kleine bodega met Italiaanse roots die nog steeds in handen is van de familie Di Tomasso. De bodega is een van de oudste van Argentinie en staat zelfs op de Unesco erfgoed lijst. Met “slechts” 50.000 liter wijn per jaar is dit een hele kleine bodega. Maar de kwaliteit van de wijn was er zeker niet minder om! En ook de Italiaanse menukaart was erg fijn.

Na de lunch was het tijd voor bodega nummer 2: Tempus Alba. Deze zeer moderne en commerciele Bodega produceert bijna 10 miljoen liter per jaar! En daarmee is het slechts een middelgrote bodega. Deze bodega beschikte over een uitstekend zonnig dakterras met heerlijke lounge stoelen en een live jazz bandje. Nadat we een Rosada de Malbec (rose) op de kaart hadden ontdekt voor 35 pesos kon het feest helemaal niet meer stuk. Genietend van de rose, jazz en het zonnetje sloten we de dag af. Om vervolgens al slingerend maar tevreden op de fiets terug te gaan naar Mr. Hugo.

Wijn proeven in Mendoza

Na ons bezoek aan Cordoba was het tijd om de bus te pakken naar onze volgende bestemming: Mendoza. De provincie en de gelijknamige stad Mendoza staan bekend als de “wine capital” van Argentinie. Met meer dan 1200 grote en kleine bodegas (wijnhuizen) wordt hier 80% van de Argentijnse wijn geproduceerd. Volgens “de kenners” worden hier een paar van de beste rode wijnen ter wereld geproduceerd. De meest bekende daarvan is de donkerrode Malbec. Vanzelfsprekend ook te koop in de plaatselijke Appie. Deze gaat uitstekend samen met een sappige steak, waar ze hier in Argentinie ook zat van hebben. Maar naast de Malbec worden hier ook heerlijke wijnen gemaakt van Syrah, Merlot en Cabernet Sauvignon druiven. Maar laten we ook de Tempranillo niet vergeten.Ook de liefhebbers van de witte wijnen komen met de heerlijk fruitige Torrentes prima aan hun trekken. Gelukkig zijn de wijnen hier in Argentinie heel erg betaalbaar. Kortom, een paradijs voor de echte wijnliefhebbers. De hoofdactiveiteit in Mendoza is dan ook wijn proeven. Daar hebben wij natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt.

De eerste dag in Mendoza hebben we vooral gebruikt om bij te komen van de lange busrit. Na een goede nacht slapen was het de tweede dag tijd om de befaamde wine bike tour van Mr. Hugo te gaan doen. Het concept is simpel. Je huurt een fiets en vervolgens ga je langs zoveel mogelijk bodegas om wijn te proeven. De fiets is daarbij natuurlijk een enorm handig vervoermiddel, want niemand hoeft de bob te zijn ;-). De wijnproeverijen bleken echter zo gezellig te zijn dat we nooit verder dan 2 bodegas zijn gekomen. De eerste bodega waar we een bezoekje brachten was die van Familia Di Tomasso, een kleine bodega met Italiaanse roots die nog steeds in handen is van de familie Di Tomasso. De bodega is een van de oudste van Argentinie en staat zelfs op de Unesco erfgoed lijst. Met “slechts” 50.000 liter wijn per jaar is dit een hele kleine bodega. Maar de kwaliteit van de wijn was er zeker niet minder om! En ook de Italiaanse menukaart was erg fijn.

Na de lunch was het tijd voor bodega nummer 2: Tempus Alba. Deze zeer moderne en commerciele Bodega produceert bijna 10 miljoen liter per jaar! En daarmee is het slechts een middelgrote bodega. Deze bodega beschikte over een uitstekend zonnig dakterras met heerlijke lounge stoelen en een live jazz bandje. Nadat we een Rosada de Malbec (rose) op de kaart hadden ontdekt voor 35 pesos kon het feest helemaal niet meer stuk. Genietend van de rose, jazz en het zonnetje sloten we de dag af. Om vervolgens al slingerend maar tevreden op de fiets terug te gaan naar Mr. Hugo.

Wijn proeven in Mendoza

Na ons bezoek aan Cordoba was het tijd om de bus te pakken naar onze volgende bestemming: Mendoza. De provincie en de gelijknamige stad Mendoza staan bekend als de “wine capital” van Argentinie. Met meer dan 1200 grote en kleine bodegas (wijnhuizen) wordt hier 80% van de Argentijnse wijn geproduceerd. Volgens “de kenners” worden hier een paar van de beste rode wijnen ter wereld geproduceerd. De meest bekende daarvan is de donkerrode Malbec. Vanzelfsprekend ook te koop in de plaatselijke Appie. Deze gaat uitstekend samen met een sappige steak, waar ze hier in Argentinie ook zat van hebben. Maar naast de Malbec worden hier ook heerlijke wijnen gemaakt van Syrah, Merlot en Cabernet Sauvignon druiven. Maar laten we ook de Tempranillo niet vergeten.Ook de liefhebbers van de witte wijnen komen met de heerlijk fruitige Torrentes prima aan hun trekken. Gelukkig zijn de wijnen hier in Argentinie heel erg betaalbaar. Kortom, een paradijs voor de echte wijnliefhebbers. De hoofdactiveiteit in Mendoza is dan ook wijn proeven. Daar hebben wij natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt.

De eerste dag in Mendoza hebben we vooral gebruikt om bij te komen van de lange busrit. Na een goede nacht slapen was het de tweede dag tijd om de befaamde wine bike tour van Mr. Hugo te gaan doen. Het concept is simpel. Je huurt een fiets en vervolgens ga je langs zoveel mogelijk bodegas om wijn te proeven. De fiets is daarbij natuurlijk een enorm handig vervoermiddel, want niemand hoeft de bob te zijn ;-). De wijnproeverijen bleken echter zo gezellig te zijn dat we nooit verder dan 2 bodegas zijn gekomen. De eerste bodega waar we een bezoekje brachten was die van Familia Di Tomasso, een kleine bodega met Italiaanse roots die nog steeds in handen is van de familie Di Tomasso. De bodega is een van de oudste van Argentinie en staat zelfs op de Unesco erfgoed lijst. Met “slechts” 50.000 liter wijn per jaar is dit een hele kleine bodega. Maar de kwaliteit van de wijn was er zeker niet minder om! En ook de Italiaanse menukaart was erg fijn.

Na de lunch was het tijd voor bodega nummer 2: Tempus Alba. Deze zeer moderne en commerciele Bodega produceert bijna 10 miljoen liter per jaar! En daarmee is het slechts een middelgrote bodega. Deze bodega beschikte over een uitstekend zonnig dakterras met heerlijke lounge stoelen en een live jazz bandje. Nadat we een Rosada de Malbec (rose) op de kaart hadden ontdekt voor 35 pesos kon het feest helemaal niet meer stuk. Genietend van de rose, jazz en het zonnetje sloten we de dag af. Om vervolgens al slingerend maar tevreden op de fiets terug te gaan naar Mr. Hugo.

Paardrijden! 

Als je de keren dat wij beiden op een paard hebben gezeten bij elkaar optelt, dan zijn ze nog op één hand te tellen. Namelijk één. En dan heel, heel lang geleden, zo lang, dat het geen blijvende herinnering heeft achter gelaten. 

Maar paardrijden bij Marcelo was een must, dat was al snel duidelijk. Bijna iedereen die we onderweg tegen kwamen had het er over. Dus op onze laatste dag in Cordoba gingen wij er ook voor. 

Rond half 10 werden we opgepikt in een piepklein autootje voor een rit van een uur naar de ranch van Marcelo. Na dagen van hitte was dit ineens een dag vol bewolking en kou, zo’n 12 graden. Maar volgens Marcelo was dit uitstekend voor een mooie rit. 

Het paardrijden zelf ging best aardig voor twee mensen die nog nooit op een paard hadden gezeten. Drie uur lang door de bergen, over rotsen, door het water en zelfs galopperen en een sprong naar een hoger gelegen rotsblok! Het landschap was prachtig, en het rijden zelf fantastisch. 

Na het paardrijden was er uiteraard een ‘asado’ (BBQ), onvermijdelijk in Argentinië, maar buitengewoon lekker en ‘platteland vermaak’ van de kleine kittens en de hond. Een hele mooie dag!

Na vijf dagen in Cafayate werd het hoog tijd om verder naar beneden te reizen met als doel Tucuman. Een prachtige busrit van ongeveer zeven uur, waar we geen foto’s van hebben, maar waar je ons maar op ons woord moet geloven. Van kale rostachtige bergen tot een slingerweg door de bergen bedekt met Jungle. We waren bijna uitgestapt..

En toen was daar Tucuman. Eén grote teleurstelling. Al ver voor de grenzen van de stad lagen de sloppenwijken vol met vuil. Nogal een cultuurschok, aangezien we uit het rustige, kleine, en absoluut schone Cafayate kwamen. Eenmaal aangekomen op het ook al niet relaxte busstation was de keus dan ook razendsnel gemaakt. We namen de eerste de beste nachtbus naar Cordoba. Zo snel mogelijk weg van deze plek.

Niet alle reizigers die wij hebben gesproken waren even enthousiast over Cordoba. Het is een grote studentenstad, en ik moet toegeven, lang niet alle wijken zijn even aantrekkelijk. Maar wij hebben er een fantastische tijd gehad! Om te beginnen zaten we in een geweldig klein hostel wat nog geen jaar bestond met drie zeer sympatieke en jonge eigenaren en leuke medereizigers. Ten tweede was de studentenwijk waar wij zaten een goede uitvalsbasis voor het ontdekken van de leuke plekken in de stad zoals uitgaansplekken, musea en restaurantjes. De drie dagen die we van plan waren om te blijven werden er vijf. En Cordoba heeft zeker een hoge plek op het lijstje: ‘favoriete plaatsen op reis’

Cafayate, een oase van rust
Nadat we tijdens onze trip vanuit Salta het plaatstje Cafayate hadden bezocht, waren we gelijk verkocht. Dus op onze laatste dag in Salta 2 bustickets gekocht en op naar Cafayate. Eenmaal aangekomen in Cafayate werden we aangenaam verrast door het hostel wat we hadden geboekt. Het hostel was super klein vergeleken met de andere hostels waar we tot nu toe zijn geweest, maar alles zag er erg relaxt en goed uit. Cafayate zelf ligt op 1700 meter hoogte in een vallei omringd door het Andesgebergte. De vallei is erg groen en zeer vruchtbaar, waardoor het dorpje omringd wordt door bodegas ( = wijnboerderijen). Het is echt zo’n dorpje waar alles z’n gangetje gaat en waar het leven voorbij lijkt te kruipen. Heerlijk voor een paar dagen rust dus ;-). 

De eerste twee dagen hebben we dan ook weinig gedaan behalve van het lekkere weer genoten en een bodega bezocht. De witte wijn uit deze streek, Torrentes genaamd, is echt een enorme aanrader. Heerlijk fruitig en ideaal als het buiten 30 graden is ;-). Ook zijn we hier een paar keer naar de lokale carniceria ( =  slager), verduleria ( = groenteboer) en panaderia ( = bakker) geweest om ons avondeten bij elkaar te scharrelen. Boodschappen doen tussen de locals is een avontuur op zich en goed om je Spaans te oefenen. Vooral de slager is fantastisch. Je besteld “un media kilo bife de lomo” en vervolgens trekt de beste man een halve koe uit de vitrine om daar een halve kilo steak van af te hakken (zie de foto’s). Die we vervolgens mochten meenemen voor de prijs waar je bij de AH nog niet eens twee slavinken voor koopt. Een soort zelfde verhaal bij de groenteboer en de bakker.  Jammer dat deze winkels in Nederland allemaal zijn verdwenen.  De eigenaar van de slager vond het ook fantastisch dat wij wat bij hem kwamen kopen, kennelijk gebeurde dat niet erg vaak. 

Natuurlijk hebben we ook wat actiefs gedaan in Cafayate. Op maandagmorgen hebben we onze “flashy” bergschoenen aangetrokken en zijn we richting de bergen van Cafayate getrokken. Als je de lokale rivier, de Rio Colorado, twee uur stroomopwaarts de bergen in volgt kom je bij de cascades ( = watervallen). Onder begeleiding van een lokale gids ( een epische man genaamd Guisepo) hebben we vervolgens 4 uur door de bergen heen geklauterd. Dit was duidelijk een gevalletje van “off the beaten path”. Onze gids was net een menselijke berg geit, maar wij hadden een stuk meer moeite met de beklimmingen. Balancerend over kleine richels en over smalle paden was het een duidelijk gevalletje van niet nadenken, niet naar beneden kijken en gewoon doorlopen. Maar het was het allemaal meer dan waard. De watervallen waren fantastisch! Het water was superhelder en je kon ook onder de watervallen zwemmen in kleine natuurlijke meertjes. Het water was alleen ijs- en ijskoud! Maar zelfs dat mocht de pret niet drukken. Moe maar voldaan keerde we eind van de middag weer terug in Cafayate. En ik zal nooit meer klagen over het uiterlijk van onze bergschoenen!

Na nog een lekker dagje relaxen in Cafayate was het tijd voor onze volgende bestemming: Cordoba. Meer daarover in onze volgende posting.

Salta 2.

’s avonds aangekomen na een lange trip in het hostel komen we ineens Caspar en Harry tegen die we in Buenos Aires in onze 1e week hebben leren kennen. Zij willen ook een auto huren om de bergen rondom Salta te verkennen, en dus besluiten we dat de volgende dag samen met hen en Alex te doen. We huren een Jeep en rijden de hele middag. Eerst naar een prachtig meer, waar het helemaal uitgestorven is omdat het voor de Argentijnen nog geen vakantie is, en daarna door de gekleurde bergen die nog veel mooier zijn dan de mooiste bergen die we ooit hebben gezien. Eindpunt van de trip voordat we omkeren en de lange weg weer terug rijden is het kleine schattige plaatsje Cafayate. Een oase van rust, met een mooi stadsplein.

(op de 5e foto zie je goed hoe inmens groot alles is, dat kleine vlekje onderaan? dat is Marcel!)